Sa kabila ng nararamdaman naming pagmamahal sa isa't-isa, na kuntento na kami sa anong kayang ibigay. Kung minsan ay naghahanap pa rin ako ng atensyon niya, marahil nga siguro ito'y pagka sabik lamang. Kung minsan, inaasam-asam ko pa rin ang maging kami. Ngunit hindi talaga pwede.
Hindi man malinaw ang patutunguhan ng kung anong relasyon meron kami, sapat na sa ngayon ang masaya kami sa piling ng isa't-isa sa tuwing kami ay magkikita. Andun pa rin naman ang kwentuhan sa chat at text. Pero may pagkakataon na parang hindi ko kayang pigilan ang nararamdaman ko para sa kanya. Gusto ko syang tawagan, ngunit pigil na pigil ang sarili kong gawin ang mga bagay na magpapakita na parang kami na talaga.
Ayaw ko siyang sakalin, mas pinapakita ko na wala akong pakialam kung ano man ang gawin niya. Kahit minsan ay masakit na. Kunwari'y ayos lang ang lahat. Ayaw kong magbigay ng reaksyon dahil wala naman akong karapatan.
Minsan ay parang ayaw ko na, pero hindi maiwasang hindi kausapin. Para bang nasanay na akong andyan siya, kahit hindi naman dapat.
No comments:
Post a Comment